karalamalar

      Düzensizliklerin içinde tedirgin bir halde.              Bazı duyguların adı yoktur. Ne tam bir başlangıçtır ne de bitiş. İki insanın arasında asılı kalmış, tanımı yapılmamış bir hâl…Varlığı hissedilir ama yokluğu da inkâr edilemez.       İlişkiler bazen böyle başlar.Ya da belki hiç başlamaz.       Bir bakışta, yarım kalan bir cümlede, ama hiçbir zaman tam olarak “biz” olamaz.İşte o noktada insan,kendi duygularının içinde düzensizleşir. Ne hissettiğini bilir aslında ama karşılığını bilmez. Kalbi ilerlemek ister, aklı temkinli durur. Ve insan en çok da bu ikisinin arasında yorulur.Belki de bu yüzden sığınılan şey bir saye olur.İnsanın içi karışır. Çünkü kalp gördüğüne inanmak ister, ama akıl hissedilene tutunur.        Bir gölgeyi anlatır gibi ama sadece karanlık bir iz değil… Aynı zamanda bir varlığın hissi, görünmeyen bir eşliktir. Tıpkı bazı insanlar gibi.Hayatına tam olarak girme...

"Kaybolduğumu sandığım yerde, aslında kendime rastladım." Bazı hikâyeler sessizce sona erer. Kapılar çarpılmaz, büyük vedalar edilmez. Sadece bir an gelir ve insan fark eder: bazı yollar artık eski halini taşımıyor, bazı insanlar yalnızca geçmişin gölgesinde kalıyor. O an insanın içinde bir boşluk açılır, ama bu boşluk korkutmaz. Aksine, bir davettir. Geçmişin yüklerini omuzlarından atma, kırık cümleleri geride bırakma, eksik kalan her şeyi sessizce unutma zamanı. İşte o sessizlikte insan kendi kalbine döner. Kimseye anlatmadan, kimseye hesap vermeden. Sadece kendi iç sesini dinler. Ve fark eder ki, beklenen çoğu şey gelmediği gibi, kayıplar da çoğu zaman açıklama gerektirmez. Olsun… Bu kelime bir kabulleniştir; kırgınlıkla ya da öfkeyle değil, sadece var olmanın, yaşamanın ve yürümeye devam etmenin sade bir ifadesi. Artık her adım, her nefes, her seçim yalnızca benimdir. Eksik de olsa, yarım da olsa, bundan sonrası benim hikâyemin sahnesidir. Geçmişin gölgeleri ardımızda kal...