SAYE

      Düzensizliklerin içinde tedirgin bir halde.

      

      Bazı duyguların adı yoktur. Ne tam bir başlangıçtır ne de bitiş. İki insanın arasında asılı kalmış, tanımı yapılmamış bir hâl…Varlığı hissedilir ama yokluğu da inkâr edilemez.

      İlişkiler bazen böyle başlar.Ya da belki hiç başlamaz.

      Bir bakışta, yarım kalan bir cümlede, ama hiçbir zaman tam olarak “biz” olamaz.İşte o noktada insan,kendi duygularının içinde düzensizleşir.

Ne hissettiğini bilir aslında ama karşılığını bilmez.

Kalbi ilerlemek ister, aklı temkinli durur.

Ve insan en çok da bu ikisinin arasında yorulur.Belki de bu yüzden sığınılan şey bir saye olur.İnsanın içi karışır.

Çünkü kalp gördüğüne inanmak ister,

ama akıl hissedilene tutunur.

       Bir gölgeyi anlatır gibi ama sadece karanlık bir iz değil… Aynı zamanda bir varlığın hissi, görünmeyen bir eşliktir. Tıpkı bazı insanlar gibi.Hayatına tam olarak girmeyen ama tamamen de çıkmayan,net bir ad koyamadığın ama içinden de silemediğin biri gibi…

Onunla kurduğun şey bir ilişki midir, yoksa sadece bir saye mi?

Bilmiyorsun.Ama hissediyorsun.

Orada.Hep biraz var.Hep biraz eksik.

Belki de en çok bu tedirgin ediyor insanı.

Kesinlik değil, belirsizlik yoruyor.

Bir duygunun yarım kalması değil, tamamlanma ihtimalinin hep açık kalması…

Ve insan bazen şunu fark ediyor:

Bazı duygular ışıkta büyümez.

Gölgenin içinde kalır.

Bir saye gibi…

Sessiz, belirsiz ve hep biraz yarım.