Öznesi Karışık,Yüklemi Devrik Cümleler

                

          Bir cümle ile başlayabilseydim eğer,anlatırdım içimde susmayan o yarım sesleri. Oysa kelimelerin eşiğinde bekleyen harfler var;ne olduğu belirsiz,neden o cümleye girmeye çalıştığı meçhul.

          Düz anlatılamıyor bazı şeyler. Eğilip bükülünce,yer değiştirince kelimeler,işte o zaman gerçek anlamını buluyor cümleler. Belki bu yüzden seviyorum devrik cümleleri. Yerini şaşırmış yüklemler,saklambaç oynayan özneler,kimliksiz zamirler... Hepsi bana benziyor biraz. Tam yerinde değilim çünkü ben de çoğu zaman. Cümlelerimi anlatırken kayboluyorum mesela. Başladığım yer başka,vardığım yer başka. Arada geçen yolları soran olursa cevap veremem,çünkü yürüdüğümü bile fark etmemiş oluyorum çoğu kez. Düzenli cümleler olsaydı hayatımda herşey yolunda gider miydi? Sanmıyorum,hayat öyle değil,bazen önce sonuç gelir,sonra sebep. Sırası karışık yaşanır çoğu şey. O yüzden düzgün cümleler yalan gibi gelir bana; fazla derli toplu,fazla uslu,fazla hazırlanmış.

          Dağınık cümlelerde bir gerçeklik var oysa,saçılmış harflerin içine itiraflar saklanabiliyor. Kendini toparlamaya çalışmayan cümleler daha çok benziyor insana. Çünkü insan da toparlanmış bir paragraf değildir hiçbir zaman,daha çok yarım kalmış bir taslak. Bazen bir kelime düşer içime,yanına bir kelime daha gelir,sonra bir tane daha...Kimi anlaşır,kimi tartışır,kimi küser, Ortaya bir cümle çıkar sonunda ama kim kurmuştur,hangisi ne anlatır bilinmez. Sahibi olmayan,kendiliğinden olan. 

         Duygular işte kendiliğinden olan cümleler,hissedilsin yeter diyorum içimden. Çünkü bazı duygular anlatılınca küçülür. Cümlelerimi düzelttikçe anlam kayboluyordu,yerini değiştirdim kelimelerin,sustu içimdeki ses. En sonunda bıraktım olduğu gibi. Karışık,yamuk,eksik. Doğru cümle düzgün olan değildi. Kurallara uymamak garip bir dinginlikti, sanki kelimeler de nefes alıyor yerleri değişince,anlatan değil anlatılan konuşuyor.

          Düzgün anlatabildiğim hiçbir anım yok benim. Hep bir yeri eksik,hep bir tarafı yarım. Tam olamayanın akılda kalması. Bazen susuyorum bu yüzden,cümle kurmayınca bozulmuyor hisler,kirlenmiyor anlamlar. İçimde bekliyor öyleyce,dokunulmamış gibi. Ama dayanamıyorum. Bir kelime itiyor diğerini,bir harf çekiyor ötekini. Ve yine başlıyor o karışık karmaşa ; öznesi kayıp,yüklemi geçikmiş,anlamı yarı yolda bir cümle.

          Ve belki de insan : öznesini arayan,yüklemi geçikmiş uzun bir cümledir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Olsun, Bundan Sonrası Bana Ait

"Kaybolduğumu sandığım yerde, aslında kendime rastladım." Bazı hikâyeler sessizce sona erer. Kapılar çarpılmaz, büyük vedalar edilmez. Sadece bir an gelir ve insan fark eder: bazı yollar artık eski halini taşımıyor, bazı insanlar yalnızca geçmişin gölgesinde kalıyor. O an insanın içinde bir boşluk açılır, ama bu boşluk korkutmaz. Aksine, bir davettir. Geçmişin yüklerini omuzlarından atma, kırık cümleleri geride bırakma, eksik kalan her şeyi sessizce unutma zamanı. İşte o sessizlikte insan kendi kalbine döner. Kimseye anlatmadan, kimseye hesap vermeden. Sadece kendi iç sesini dinler. Ve fark eder ki, beklenen çoğu şey gelmediği gibi, kayıplar da çoğu zaman açıklama gerektirmez. Olsun… Bu kelime bir kabulleniştir; kırgınlıkla ya da öfkeyle değil, sadece var olmanın, yaşamanın ve yürümeye devam etmenin sade bir ifadesi. Artık her adım, her nefes, her seçim yalnızca benimdir. Eksik de olsa, yarım da olsa, bundan sonrası benim hikâyemin sahnesidir. Geçmişin gölgeleri ardımızda kal...
Devamı

SAYE

      Düzensizliklerin içinde tedirgin bir halde.              Bazı duyguların adı yoktur. Ne tam bir başlangıçtır ne de bitiş. İki insanın arasında asılı kalmış, tanımı yapılmamış bir hâl…Varlığı hissedilir ama yokluğu da inkâr edilemez.       İlişkiler bazen böyle başlar.Ya da belki hiç başlamaz.       Bir bakışta, yarım kalan bir cümlede, ama hiçbir zaman tam olarak “biz” olamaz.İşte o noktada insan,kendi duygularının içinde düzensizleşir. Ne hissettiğini bilir aslında ama karşılığını bilmez. Kalbi ilerlemek ister, aklı temkinli durur. Ve insan en çok da bu ikisinin arasında yorulur.Belki de bu yüzden sığınılan şey bir saye olur.İnsanın içi karışır. Çünkü kalp gördüğüne inanmak ister, ama akıl hissedilene tutunur.        Bir gölgeyi anlatır gibi ama sadece karanlık bir iz değil… Aynı zamanda bir varlığın hissi, görünmeyen bir eşliktir. Tıpkı bazı insanlar gibi.Hayatına tam olarak girme...
Devamı